Serwis wykorzystuje pliki cookies

które są zapisywane na Twoim komputerze. Technologia ta jest wykorzystywana w celach funkcjonalnych, statystycznych i reklamowych. Pozwala nam określać zachowania użytkowników na stronie, dostarczać im odpowiednie treści oraz reklamy, a także ułatwia korzystanie z serwisu, np. poprzez funkcję automatycznego logowania. Korzystanie z serwisu Hi-Fi.com.pl przy włączonej obsłudze plików cookies jest przez nas traktowane, jako wyrażenie zgody na zapisywanie ich w pamięci urządzenia, z którego korzystasz. Jeżeli się na to nie zgadzasz, możesz w każdej chwili zmienić ustawienia swojej przeglądarki.

Zrozumiałem

HFM

artykulyskrot3

Pro-Ject Phono Box II

43-46 07-08 2010 Pro JectPhonoBoxII 01Phono Box II to najtańszy przedwzmacniacz gramofonowy MM/MC w ofercie Pro-Jecta.

Budowa
Podobnie jak pozostałe Boxy, dwójkę zamknięto w niewielkim aluminiowym profilu, polakierowanym proszkowo na czarno. Front obudowy, w formie dokręcanej płytki czołowej w kolorze aluminium lub czarnym, zdobią jedynie logo Pro-Jecta, nazwa modelu i dwie główki wkrętów.
Na tylnej ściance umieszczono wejścia z zaciskiem uziemienia, wyjścia RCA, przełącznik trybów MM/MC oraz gniazdo niewielkiego zasilacza wtyczkowego (16 V, 200 mA). Ich rozmieszczenie jest funkcjonalne i nie powinno sprawić kłopotu przy podłączaniu typowych przewodów sygnałowych.


Nie przewidziano diody sygnalizującej pracę. Po podłączeniu do sieci przedwzmacniacz stale pozostaje pod napięciem. Gumowe nóżki skutecznie zapobiegają przesuwaniu lekkiego Phono Boxa po podłożu.
Jak za tę cenę jakości wykonania można tylko pogratulować. W instrukcji nie znalazłem informacji o układzie elektronicznym. Zrezygnowałem z własnych oględzin, dając każdemu z urządzeń równe szanse wykazania się w teście odsłuchowym.

43-46 07-08 2010 Pro JectPhonoBoxII 02

Brzmienie
Zadowolenie z aparycji Phono Boxa II znikło już przy pierwszym odsłuchu. W zestawieniu z przetwornikiem MC dźwięk okazał się mało efektowny. Góra pasma zaprezentowała znośną lekkość i namiastkę dźwięczności. Niestety, istniała w oderwaniu od pozostałych częstotliwości. Brzmienie talerzy było przez to słyszalne raczej jako monotonne cykanie niż zróżnicowane dźwięki. Zabrakło też masywności, a to za sprawą nieśmiałej średnicy i skromnego basu. Zakres niskotonowy został pozbawiony najniższych składowych, a uderzeń stopy perkusji mogłem się tylko domyślać.
Brak było odczucia ciemnego tła, cierpiała także prezentacja głębi. Zdarzenia rozgrywały się na niewielkiej przestrzeni pomiędzy kolumnami. W momentach kulminacji Metallica jakby wpadała do studni. Gitarom brakowało pazura, a dynamika, cóż, można powiedzieć: słaniała się na nogach. W trio jazzowym kontrabas odważniej zaznaczał swoją obecność, głównie za sprawą donośnego odgłosu pudła. Jego rezonans wzbudzały zapewnie struny, jednak ich udział był słyszalny jedynie śladowo.
Nieco lepiej wypadła klasyka. W koncercie skrzypcowym dominował instrument solowy. Niestety, towarzysząca mu orkiestra symfoniczna tworzyła rozmazane i mało czytelne tło.
Najwięcej dobrego można powiedzieć o brzmieniu fortepianu, którego prezentacja najmniej odbiegała od prawdy. Dźwięczny i melodyjny, raczej zwiewny niż potężny, jednak za mało namacalny.
Zmiana źródła na przetwornik MM nie ukazała ukrytych zalet Phono Boxa II. Główne cechy brzmienia pozostały bez zmian – ograniczone pasmo i dynamika, słaba rozdzielczość.

Reklama

Konkluzja
Prosta forma i uproszczone brzmienie. Kusi jedynie cena.

43-46 07-08 2010 Pro-JectPhonoBoxII T

Autor: Paweł Gołębiewski
Źródło: HFiM 7-8/2010

Pobierz ten artykuł jako PDF