Najdroższy z testowanych Wireworldów może być punktem odniesienia w kategorii solidności wykonania. Uwagę zwraca obudowa wtyczki, zrobiona z aluminiowych odlewów i skręcona kilkoma śrubkami. Nie wyobrażam sobie, by ktoś mógł ją uszkodzić, prędzej skapituluje gniazdo w odtwarzaczu lub telewizorze.
Sam wtyk odlano z cynku, a następnie powleczono warstwą srebra i 24-karatowym złotem. Wewnątrz płaskiej koszulki znalazło się 16 żył sygnałowych z posrebrzanej miedzi, które, podobnie jak w tańszych modelach, zaizolowano tworzywem o nazwie Composilex, owinięto ekranem i zatopiono w poliuretanowej piance. Płaski kształt powinien ułatwić układanie długich odcinków przewodu w listwach przypodłogowych.
Obraz
Obraz zaprezentowany przez Ultravioleta był nieprawdopodobnie ostry i wyraźny. Po przełączeniu wejścia ze zwykłego kabla na Wireworlda autentycznie przesiadłem się ze starego telewizora kineskopowego na LED-owy. Ekran sprawiał wrażenie, jakby ściągnięto z niego wilgotną bibułę maskującą kontury, rozmydlającą detale i tłumiącą barwy. Za sprawą Ultravioleta nastąpiła istna eksplozja kolorów, szczegółów schowanych w tle i mocno zaakcentowanych detali na pierwszych planach. Amerykański kabel nie pozostawia żadnych niedomówień: wszystkie składowe obrazu widać jak na dłoni. Ultraviolet świetnie budował głębię planów i perspektywę. W ramach dostępnej technologii albo wyznaczył w tej dziedzinie punkt odniesienia, albo bardzo się do niego zbliżył. Oglądając kolejne fragmenty filmów i koncertów z Wireworldem wpiętym między odtwarzacz a telewizor, zastanawiałem się, po co ludzkości kolejny gadżet w postaci formatu 4K, skoro powszechnie dostępny Full-HD ma tak wiele do zaoferowania. Wystarczy do tego kabel za 600 zł, a nie nowy wielki ekran za 16 tysięcy. Wspomnijcie moje słowa w chwili, gdy będziecie bliscy skapitulowania przed agresywną kampanią reklamową usiłującą wmówić Wam konieczność poniesienia kolejnej ofiary na rzecz bożka konsumpcjonizmu.
Mariusz Zwoliński
Hi-Fi i Muzyka 01/2014
