Dux 2017
Muzyka:
Realizacja:
Od połowy XVI do połowy XVIII wieku jednym z najpopularniejszych instrumentów na Półwyspie Iberyjskim była harfa podwójna (chromatyczna). Miała aż 70 strun, napiętych w dwóch rzędach. Mówiąc w skrócie, jeden rząd odpowiadał dźwiękom białych klawiszy fortepianu, a drugi – czarnych. Instrument ów był trudny technicznie (do danego rzędu strun palce miały dostęp tylko z jednej strony), toteż wyszedł z użycia po wynalezieniu mechanizmu pedałowego do szybkiego przestrajania. Współczesna harfa ma 47 strun (w jednym rzędzie) i 7 pedałów. Sara Águeda jest wirtuozem harfy podwójnej. Czasy, gdy instrument ten święcił swe największe triumfy, pokrywają się ze złotym okresem dramatu hiszpańskiego, toteż gdy dziś wystawiane są dzieła Lope de Vegi, Calderona de la Barki czy Tirsa de Moliny, ze sceny rozbrzmiewają też utwory muzyczne z epoki. Águeda brała udział w licznych inscenizacjach klasyki. Stąd zrodził się w jej głowie pomysł, by z miniatur instrumentalnych i wokalnych ułożyć własną opowieść w trzech aktach: „Teatr harfy”. Są tu muzyczne portrety dworzan i służących. Są namiętności, intrygi, czary i zdrady. Czego nie wyśpiewają usta (mezzosopran o androgynicznym brzmieniu i tenor o „fircykowatym” zabarwieniu głosu), to dograją zręczne palce harfistki i jej kameralnego zespołu. Warto zauważyć, że starannie opracowany album nagrano w Segovii, hiszpańskimi siłami, ale wydawcą i międzynarodowym dystrybutorem jest nasz Dux.
Hanna Milewska
Źródło: HFiM 12/2017
