Deutsche Grammophon 2016
Muzyka:
Realizacja: 154 sonety Szekspira, recytowane przez dobrych aktorów, ujawniają swoje walory muzyczne: melodyjność fraz, aliteracje, zwroty rytmiczne. Od czterech stuleci niezmiennie przyciągają kompozytorów, którzy zamieniają je w pieśni, utrzymane w rozmaitych konwencjach, od stylizacji renesansowych, przez jazz, do rocka. Rufus Wainwright, pochodzący z Kanady muzyk o wielu twarzach i talentach, wykorzystał eklektyzm swoich zainteresowań jako klucz do Szekspira i wniesienia czegoś nowego do materii umuzycznień. Wainwright nie tylko wydobył ukrytą w poezji Szekspira muzyczność, lecz także wyeksponował jej wielogłosowość. Wbrew tradycyjnym interpretacjom pokazał, że każdy wiersz można potraktować jako wypowiedź innej osoby. Stąd mnogość aktorów (m.in. Helena Bonham Carter i Carrie Fisher; Inge Keller deklamująca w języku niemieckim) i wokalistów z różnych muzycznych parafii (m.in. sam Rufus i jego siostra Martha, Florence Welch, Anna Prohaska), zaangażowanych w ten projekt. Dziewięć wybranych utworów poznajemy w wersji recytowanej i śpiewanej. Wainwright daje słowom poety oprawę baśniową (aksamitna sopranowa narracja, skąpana w orkiestracji w stylu Rimskiego-Korsakowa skrzyżowanego z Mendelssohnem), kołysankową, drapieżną brechtowsko-weillowską, w formie rockowej ballady lub kampowych aranżacji grupy Queen. Powstała płyta barwna i atrakcyjna. Dzięki niej można się także przekonać, że współcześnie Szekspir dałby sobie radę jako zdolny i mądry tekściarz.
Hanna Milewska
Źródło: HFiM 10/2016
