ECM Records 2012
Muzyka: 
Realizacja:
Tomasz Stańko wielokrotnie podkreślał, że główną inspiracją do powstania tego albumu był nie tyle tekst, co żywe słowo – rytm, fraza i melodia wierszy, nawet barwa głosu czytającej je poetki. Pomysł projektu zrodził się w czasie wieczorów autorskich Szymborskiej, kiedy to artysta improwizował „wokół” jej utworów. Czy Stańko próbuje odtworzyć tamten klimat? Z pewnością, choć wielu słuchaczy potraktuje jego płytę jako byt autonomiczny, a nie dźwiękową ilustrację strof noblistki. Całość (dwa CD, sto minut muzyki) otwiera i zamyka „Wisława”, nastrojowa ballada, stanowiąca kwintesencję lirycznego stylu Stańki. Większość repertuaru jest utrzymana w podobnym charakterze – dominują wolne tempa, statyczne tematy, przeważa trzyczęściowa forma. W partiach improwizowanych akcja niekiedy ożywa – następują zmiany agogiczne; stabilizuje się metrum. Muzycy poszerzają środki ekspresji. Na płycie znalazły się także utwory bardziej dynamiczne, takie jak: „Assassins”, „Shaggy Vandal” czy „Faces” – murowany hit albumu. Tutaj słyszymy echa dawnego stylu Stańki (z elementami free) i nawiązania do muzyki Milesa z lat 60. Trochę zastanawia brak kompozycji o bardziej swobodnej, abstrakcyjnej formie. Przy okazji płyty poznajemy nowy, amerykański zespół lidera, w którym szczególnie wyróżnia się pianista David Virelles. Album skazany na sukces.
Autor: Bogdan Chmura
Źródło: HFiM 06/2013
