ECM 2022
Muzyka: 
Realizacja:
W dyskografii Jarretta solowe albumy „live” zajmują istotne miejsce. Serię zapoczątkował „Solo Concerts: Bremen/ Lausanne” (1973), który z nagranym dwa lata później „The Köln Concert” wyznaczył stylistykę tych produkcji i ukształtował gusta fanów. Nagrania publikowano zwykle na bieżąco, a kiedy Jarrett miał przerwy w występach, ECM wypuszczała materiał archiwalny. Tak się stało m.in. z wydanymi niedawno „Munich 2016”, „Budapest Concert” oraz recitalem w Bordeaux, który został zarejestrowany w 2016, ale ukazał się dopiero w 2022 roku. Na płytę trafiło trzynaście zamknię- tych improwizacji o różnej długości i charakterze. Początek jest bardzo obiecujący – pianista startuje od wysokiego „c”, energetycznej, atonalnej „toccaty”, która równie dobrze mogłaby kończyć wydawnictwo. Wytworzone napięcie utrzymuje się w następnej części, ale w trzeciej mamy już Jarretta grającego w dobrym dawnym stylu, pełnym miłych melodii oraz wtrętów rodem z bluesa i popu. Interesująco wypada „Part IV”, gdzie pianista nawiązuje do muzyki impresjonistów. Motoryczne granie pojawia się ponownie w „Part V” (i krótkim „Part X”), ale generalnie muzyka stopniowo łagodnieje. Ostatnim „zrywem” jest zadziorny blues („Part VIII”), po którym już na stałe nastę- puje powrót do klimatów balladowych. W sumie to świetny album z wciągają- cą muzyką i nieoczywistą dramaturgią, ukazujący różne obszary zainteresowań Jarretta.
Bogdan Chmura
