2009 ECM Dystrybucja: Universal
Interpretacja: 
Realizacja:
Śmiać mi się chce, gdy słuchacze (a co gorsza również krytycy) pieją z zachwytu nad nowatorstwem i genialnością norweskiego trębacza Nilsa Petera Molvaera. Jego coraz bardziej wtórne i podobne do siebie płyty to tylko blade echo rzeczywiście nowatorskich i robiących do dziś wrażenie nagrań Jona Hassella z lat 70. i 80. Amerykanin z Tennessee studiował w Europie pod kierunkiem samego Karlheinza Stockhausena. Bliżej mu jednak było do twórczości minimalistów w rodzaju Philippa Glassa, Terry Rileya czy La Monte Younga. Ich osiągnięcia połączył z charakterystyczną trąbką Milesa Davisa, ambientowymi plamami dźwiękowymi Briana Eno, wreszcie – elementami muzyki etnicznej. W późniejszych latach przetwarzał brzmienie swej trąbki rozmaitymi elektronicznymi gadżetami, uzyskując przestrzenne brzmienie bliskie dalekowschodnim instrumentom dętym. Nieco przydługi tytuł jego ostatniego albumu pochodzi z mistycznej twórczości sufickiego poety, myśliciela i mistyka Dżalaludina Rumiego. I nie jest to tytuł przypadkowy. Nowe nagranie Hassella łączy mistyczną aurę, delikatne elektroniczne brzmienia i wschodnie motywy w mozaikę o nieodpartym uroku. Jest tu miejsce i na niebanalny ambient, i na piękne nostalgiczne melodie. Wśród muzyków – stali partnerzy Molvaera, jakby Hassell chciał mu pokazać, kto naprawdę wymyślił nu-jazz.
Autor: Marek Romański
Źródło: HFiM 09/2009
