Universal 2017
Muzyka:
Realizacja:
Na swoim nowym albumie belgijski pianista i kompozytor Jef Neve porusza się na pograniczu klasyki, klimatów filmowych, popu i jazzu. Gdyby się przyjrzeć utworom od strony formy i użytych środków, okaże się, że najbliżej im do muzyki ilustracyjnej. Zamiast rozwiniętych konstrukcji z tematami i ich przetworzeniem, mamy krótkie, zamknięte segmenty z powtarzającymi się, motorycznymi sekwencjami. Ten typ operowania materiałem przywodzi na myśl filmowe produkcje Philipa Glassa. Dodajmy, że i sam Neve para się twórczością dla kina. Na „Spirit Control” jazz występuje w ilościach śladowych, można go odnaleźć jedynie na początku i na końcu albumu oraz w utworze „Shinjuku Golden Gai”, gdzie Neve wykonuje coś w rodzaju jazzującej solówki. W jednym utworze pojawia się też wokalista, ale nie wnosi do całości niczego istotnego. Styl i technika gry Neve’a nie są zbyt wyrafinowane. Pianista tworzy swoje wypowiedzi na bazie rozłożonych akordów, a z najwyższych, akcentowanych dźwięków buduje linię melodyczną. Niewiele, ale w rekompensacie dostajemy miękki, klasyczny ton i zgrabne operowanie dynamiką. Pomimo pewnych zastrzeżeń, muzyki słucha się miło. Lekkie harmonie, dopracowane aranże ze smyczkami i sekcją dętą, nostalgiczny klimat oraz prostota przekazu przypadną do gustu wielu fanom.
Bogdan Chmura
Źródło: HFiM 10/2017
